Ντίτριχ Μπονχέφερ, Περί Βλακείας

Ο Ντίτριχ Μπονχέφερ (Dietrich Bonhoeffer, 04.02.1906 – 09.04.1945) υπήρξε ένας από τους λίγους Γερμανούς που διέσωσαν την αξιοπρέπεια των συμπατριωτών του.
Λουθηρανός πάστορας και κορυφαίος θεολόγος, ο Μπονχέφερ αντιστάθηκε σθεναρά στη ναζιστική λαίλαπα, φυλακίστηκε επί ενάμιση χρόνο, μεταφέρθηκε κατόπιν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου και εκτελέστηκε με απαγχονισμό λίγες μέρες πριν τελειώσει ο Β΄ΠΠ.

Περί Βλακείας (Letters & Papers from Prison)

«Η βλακεία είναι πιο επικίνδυνος εχθρός από την κακία. Κάποιος μπορεί να εναντιωθεί στο κακό. μπορεί να διαμαρτυρηθεί και, αν χρειαστεί, να το αποτρέψει με χρήση βίας. Το κακό πάντοτε κουβαλάει πάνω του τον σπόρο της ανατροπής του, με την έννοια ότι αφήνει στους ανθρώπους τουλάχιστον μιαν αίσθηση δυσφορίας. Εναντίον της βλακείας είμαστε απροστάτευτοι. Ούτε διαμαρτυρίες ούτε η χρήση βίας μπορούν να καταφέρουν κάτι• οι λόγοι πέφτουν σε κουφά αυτιά• γεγονότα που αντικρούουν την προκατάληψη κάποιου, απλώς δεν χρειάζεται να γίνουν πιστευτά—σε τέτοιες στιγμές ο βλάκας γίνεται μάλιστα επικριτικός—και όταν τα γεγονότα είναι αναντίρρητα απωθούνται ως επουσιώδη, ως συμπτωματικά. Με όλα αυτά ο βλάκας, αντίθετα προς τον κακεντρεχή, είναι απολύτως ικανοποιημένος και, επειδή εύκολα εκνευρίζεται, καθίσταται επικίνδυνος περνώντας στην επίθεση. Για τούτον τον λόγο, απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή όταν έχουμε να κάνουμε με βλάκα παρά με μοχθηρό άνθρωπο. Ποτέ ξανά δεν θα επιχειρήσουμε να πείσουμε τον βλάκα με επιχειρήματα, διότι αυτό είναι ανούσιο και επικίνδυνο».

“Upon closer observation, it becomes apparent that every strong upsurge of power in the public sphere, be it of a political or a religious nature, infects a large part of humankind with stupidity. It would even seem that this is virtually a sociological-psychological law. The power of the one needs the stupidity of the other. The process at work here is not that particular human capacities, for instance, the intellect, suddenly atrophy or fail. Instead, it seems that under the overwhelming impact of rising power, humans are deprived of their inner independence and, more or less consciously, give up establishing an autonomous position toward the emerging circumstances. The fact that the stupid person is often stubborn must not blind us to the fact that he is not independent. In conversation with him, one virtually feels that one is dealing not at all with him as a person, but with slogans, catchwords, and the like that have taken possession of him. He is under a spell, blinded, misused, and abused in his very being.

Having thus become a mindless tool, the stupid person will also be capable of any evil and at the same time incapable of seeing that it is evil. This is where the danger of diabolical misuse lurks, for it is this that can once and for all destroy human beings.”

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s